Τα πλιθιά είναι επίσης από τα πιο παλιά δομικά υλικά. Γίνονται από αργιλώδες χώμα που έχει υγρανθεί με νερό, προσθέτοντας μερικές φορές κομμένο άχυρο, τρίχες κατσίκας ή άλλες ίνες που προστίθενται για ενίσχυση και που στη συνέχεια αφήνεται να στεγνώσει στο επιθυμητό σχήμα. Συνήθως τα πλιθιά έχουν σχήμα παραλληλεπίπεδο και κτίζονται όπως τα τούβλα.

Το ιδανικό χώμα για πλιθιά περιέχει άργιλο σε ποσοστό 15% - 30% για συνοχή ενώ το υπόλοιπο είναι επί το πλείστον αμμώδες η με μικρά χαλίκια. Περισσότερος πηλός θα συρρικνωθεί υπερβολικά και θα σκίσει ενώ σε μικρότερη αναλογία θα τρίβεται.  Σε κάποιες περιπτώσεις προστίθεται μία μικρή ποσότητα τσιμέντου για να το σταθεροποιήσει ενώ σε κάποιες άλλες μία επικάλυψη από άσφαλτο το προστατεύει από τα καιρικά φαινόμενα.

Τα πλιθιά σχηματίζονται είτε χύνοντας το μίγμα σε καλούπια μέχρι να στεγνώσει είτε πρεσάροντας με υδραυλικές πρέσες. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για πατώματα, χρωματισμένα με ένα λεπτό στρώμα πηλού και γυαλισμένα με φυσικό λάδι.

Τα πλίθινα κτίρια με σωστά επιχρίσματα χρειάζονται γενικά πολύ λιγότερη συντήρηση από τα εκτεθειμένα. Σε μια προσπάθεια να προστατευθούν πολλά παλία πλίθινα κτίρια έχουν σοφατιστεί εξωτερικά με τσιμέντο. Αυτή η μέθοδος έχει αποτύχει γιατί όταν η βροχή διαπεράσει το τσιμέντο από κάποια σχισμή δεν μπορεί να εξατμιστεί εύκολα δεδομένου ότι το τσιμέντο εμποδίζει την διαπνοή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το σκάσιμο του σοβά.

Τα πλιθιά έχουν μεγάλη θερμική μάζα συγκρατώντας πολύ καλά τη ζέστη ή την δροσιά. Αρκετές φορές, με σκοπό την αποτελεσματικότερη θερμομόνωση, χρησιμοποιείται διπλή τοιχοποιία με αέρα ή άλλη μόνωση στη μέση.

Γενικά τα πλιθιά, σαν υλικό που χτίζεται με την ίδια λογική με το τούνβλο, πλεονεκτούν έναντι του κομπ στην ταχύτητα κατασκευής αλλά μειονεκτούν στην συνοχή και τη στιβαροτητα του κτιρίου μιας και το κομπ συμπεριφέρεται μονολιθικά.